Diriliş

Hayatım boyunca hep sustum ve susmaya devam ediyorum ama artık o sustuğum şeyler nedense beni ele geçiyor aklımdan çıkmıyorlar.

Bi sabah uyandım ve başımda eskiden “Cin Cin” dediğim oyuncak ayımı gördüm. Oyuncak ayım bana tokat attı. Kendine gel dedi. Ne yapayım diye sordum verdiği cevap ilginç oldu. Konuş yaz kus içinde biriken her şeyi atma içine artık dedi.

Ve o kusma anının tam sırası geldi sanırım.

Hep yalnız oldum ama hep. Hep içimden geçenleri kendime sakladım. Alt kimlikler yarattım onların arkasına saklandım. Artık o kimlikler beni ele geçiriyor büyük ihtimal yaşlı “Cin Cin” de o kimliklerden biri. Kendimi çok değişik bir insan evladı olarak tanıttığım o kimliklerden birinin yansıması.

İstiyorum ki gerçek olsun o kimlik. İstiyorum ki o kimlik ile hayatıma devam edeyim. Ama olmuyor anasını satayım olmuyor. Her gün düşlüyorum benim de şu andan çok farklı bi hayatım olsa diye ama olmuyor bende çok istedim bazı şeyler farklı olsun diye ama olmadı olmuyor ve olmayacak.

Çünkü ben çok hayal kurarım ve bu anasını siktiğim dünyasında hayaller asla gerçeğe dönmez.

Laps diye kafama vurdu “Cin Cin” tekrar. Dedim abe yarrak noldu gene? Uğraştın mı lan o hayaller için ibine diye cevap verdi.

O an kafama dank etti aslında hiç biri için uğraşmadım. Uğrasştığımı sansam da işin aslı uğraşmadım hiç sadece akışına bıraktım ve onlarda beni akarken sikti. Kendimi sikeyim.

Laps diye bi daha vurdu kafama “Cin Cin” ulan bu sefer ne yaptım dedim. Aferin diye vurdum hadi içinden geçenleri söyle şimdi ona dedi. O kim diye sordum. Sen kim olduğunu gayet iyi biliyorsun dedi. Ölüm ? Dedim. Hayır “Dirilişin” dedi. İşte o zaman düştü jeton.

Kalemi elimden bıraktığım gibi telefona sarıldım. Lanet olsun olmayan gururuma diyerek kendimi iyice ezdirmek için sayamadığım ilk adımı gene attım…