kara ama kapkara bir dünya

yeniden yaktım

göz yaşlarımın

söndürdüğü

sigarayı

sende o sırada

yakınımdan

uzaklaşmıştın

sevdiğin

bir insan ile birlikteydin

yine çok güzeldin

senin arkadan

bir yağmur başladı

aklıma geldin gene

umarım ıslanmamışsındır

hasta olmazsın dedim

kendi kendime

çünkü birlikte olduğumuz

zamanlar hasta olmaktan

ne derece nefret ettiğini

iyice kazımıştım

kendi belleğime

güçlü bir kızdın

sevmezdin vaz geçmeyi

ama bizden vaz geçerken

nedense bu özelliğini

hiç hissettirmedin

o zaman anlamıştım

senin hayatına

artık başka birinin

girmesi gerektiğini

benim ile yeterince

mutlu olamadığını

o yüzden sesimi çıkarmadım

kendi halimde

kimseye zarar vermeden

kimseyi rahatsız etmeden

içtim durdum

senin fotoğrafını karşıma alıp

düşünüyordum

neden bunlar oldu diye

ama kızamıyordum sana

çünkü biliyordum ki

beni bırakma sebebin

mutluluğunun peşinden

koşmaktı

bunun bilincindeydim

ben bu değersiz hayatta

asla ama asla

mutlu olamayacak

insanlardanım

o yüzden senin mutlu olmanı

kendime mutlu olma sebebi saydım

onun peşinden koşmana

ses çıkarmadım

sessiz kaldım ki

senin mutluluğuna engel olmayayım

neden olayım ki

senin bu hayatta ki günahın ne ki?

ne gerek var seni üzmeye

ben alıştım zaten

2 kişilik

üzülmeye

sadece şunu

aklımdan çıkaramadığımı

bilmeni isterim

sen halen benim

kalbimde gereğinden

fazla yüksek

konumdasın

benim küçük

kara kapkara

dünyamdaki

tek ama tek

ışıksın…