Sevdan Beni Terk Etmedi
Saat 3 olmuş.Gözüme bir gram uyku girmiyor.Çünkü aklımda hep sen varsın.Sensizliğe hala alışmaya çalışıyorum.Ne yapacağım hala bilemiyorum.Alışkın değilim senden ayrı kalmaya.Sensiz geçirdiğim her saniye bana cehennem azabı gibi geliyordu.Artık senin hayatımda olmamana nasıl alışacağım onu bile bilmiyorum.
Seni sokakta sıradan bir insan olarak bile göremeyecek olmanın verdiği acıyı hala atlatamadım.Şu anda içinde bulunduğumuz dakikalar o korkunç günün tam bir yıl sonrasına denk geliyor.Keşke o gün hiç yaşanmamış olsaydı da senin o muhteşem kumral saçlarının inanılmaz kokusunu içime çekmeye devam edebilseydim.
O günün bütün korkunç detayları hala aklımda.Nasıl unutabilirim ki o günü.Hayatımın en değerli varlığını bütünüyle silindiği o günü.
Sabah ikimiz de işe gitmek için kalkmıştık.Her şey çok sıradandı.Ama devamı hiç de sıradan olmadı.İkimiz de evden çok mutlu çıktık.Birbirimize sarılıp kokumuzu içimize çekerek ayrıldık.Mutlu ayrıldık.Belki de senin ile ilgili tek sevindiğim nokta o.Seni ne kadar sevdiğimi hep belli edebilmiştim.
Sen işine ben işime gittim.O gün bana sürpriz hazırladığını bilmiyordum.Keşke hiç hazırlamak istememiş olsaydın.Belki şu anda sıcacık yatağımız da birlikte yatıyor birbirimize sarılarak uyuyor olacaktık.
Evden çıktım ve işe yürümeye başladım.Hava kapalı ve soğuktu.Sanki doğa bana o gün neler olacağının işaretini vermeye çalışıyordu.Aklımda iş hakkında bir çok soru doluşmaya başladı.İş yerine varıp odama çıktım.
Öğlen tatiline kadar kafamı raporlardan kaldıramamıştım.Öğlen tatili geldiğinde bir iki lokma bir şey yemek için eve doğru gitmeye karar verdim.İş yerinden çıkıp eve doğru yürümeye başladım.Tam evimizi gördüm, telefonum çalmaya başladı.
Arayan annendi.Telefondaki sesi ağlamaklıydı.Bana işim olup olmadığını sordu.Bende öğlen tatiline çıktığımı ve şimdi eve gelmek üzere olduğumu söyledim.Bundan sonra duyduğum şeyler beni kendimden geçirmişti.Hatırladığım tek şey kendimi hastaneye zor attığımı ve seni aradığımdı.Ama o acı haberi acilin kapısında almam gecikmemişti.
Annen ve baban karşıladı beni.Kendileri beni adeta kardeşinmiş gibi severlerdi.Bende onları kendi annem babam yerine koyardım.Çok uzun zamandır aile kavramı benim için yoktu.Annem ve babam da hayata gözlerini yumdukları tarihten beri kendi başıma yürüdüm hep buralarda.Belki de senin annen ve babana ondan bu kadar sevmiştim.Bir anne baba şefkatini hissetmeyeli çok uzun zaman olmuştu.Ama senin şefkatini hissetmeyi daha çok özlüyorum.
Annen ve baban güçlü durmaya çalışıyorlardı.Ama yapamıyorlardı.Senin artık hayatta olmadığını söylediklerin üçümüz de yıkıldık ve ağlamaya başladık.Kendime ne kadar üzüldüysem onlara da en az o kadar üzüldüm.Biricik çocukları,hayatlarının anlamı artık bu dünyadan göçüp gitmişti.
Üçümüzden acısını ne anlamak ne de yaşamak mümkündü.O zaman Allah inancımızı bir kez daha sorguladım.Bu sorgulama hali ilk ailemi kaybettiğim de gerçekleşmişti.Bu tarz durumlarda ya ona daha çok yaklaşırız.Dayanacak tek kapı gibi gördüğümüz için yada daha çok uzaklaşırız bize yardım etmediği için.Ben maalesef daha da uzaklaşmıştım.Şimdi benzer bir durum ile gene karşı karşıya kalmıştım.Bu sefer sorgulama yerini nefrete kaplamıştı.Neden ben diye düşünüyordum.Ama bir cevap bulamıyordum.
Niye ben ailemi kaybettim.Niye benim hayatımın tek gerçek aşkını kaybettim?Niye sevdiğimin ailesi biricik evlatlarını kaybettiler? Onlar ne kötülük yaptı ki? Peki ya ben ne kötülük yaptım da bunlar benim cezalarım diye kendime sorup duruyorum son 1 yıldır.
Ama cevabını hala bulabilmiş değilim.Bardağın hala dolu tarafından bakmaya çalışıyorum.Bu acılarında bize öğrettiği kattığı bir şeylerin olduğunu düşünüyorum.Ama nasıl ilahi soruların cevabını bulamadıysam bunların da cevabını bulabilmiş değilim.
Hastane de neler olduğunu öğrendiğim de daha çok canım acımaya başladı.Senin bu ilahi yolcuğuna uğurlanmanın sebebinin kendim olduğunu öğrendiğim de ne yapacağımı bilemedim.O an ölmek istedim.Kendimi öldürmek istedim.Senin yanına gelmek seninle hiç ayrılmamak istedim.Ama yapamadım.
İşte o zaman ölümün bizden ne kadar uzak ve yaşanılmaz olduğunu da fark ettim.Kendimi öldüreceğim diye atıp tutmanın çok kolay olduğunu fakat asla o ölüm adımı atamayacağımızı o zaman anladım.İstediğimiz kadar kötü şeyler yaşadık diye kendimizi avutalım.Asla o ölüm için gereken adamı atacak durumda olamayacağız.O cesareti kendimizde bulma şansımız hiç bir zaman olmayacak.
O gün işten erken çıkıp akşam için bana sürpriz yapmak istemişsin.Aklında geçen planı hala bilemiyorum.Ve maalesef öğrenmenin de bir yolu kalmadı.Belki ecelim geldiğinde cennetin kapısında beni karşıladığın zaman görüşüp öğrenme şansım olabilir.
İşten çıkmıştın.Eve gelip planını gerçekleştirmek için hazırlıklara başlayacakmışsın.Ama biz senin için hazırlıklara başladık.Kefenin ve mezar taşın için.
Son yolculuğuna uğurladığımız zaman seni nasıl dayanacağımı bilemiyordum.Bana destek olacak hiç kimse kalmamıştı.Pek çok zor zamanı senin ile atlatmıştım.Cenazen de ağlamadım.Ağlamamı istemezsin diye düşündüm.Hep benim güçlü biri olduğumu söylerdin bana.Pek çok insana göre güçlü.Ama artık o güçlü kişiliğimden eser yok.Bütün gücüm seninle birlikte ebediyete kavuştu.
Saat 4 olmuştu.2 saat sonra kalkıp işe gitmem gerekiyordu.Seninle yaşadığımız evi de boşalttım.O eve gitmek istemiyordum.Bütün o anılar fazla geliyordu bana.Evdeki her şeyi attım.Hiç bir şey kalmadı.Sadece birlikte çekildiğimiz fotoğraflar kaldı.Onlarda senin ne kadar güzel olduğunu hatırlamam için.Yeni bir eve taşındım.İş yerinden olabildiğince uzak ve tabi ki her gecemizin geçtiği o evden.
Gecenin gaddar karanlığına karşı masam senin resimlerin.Bu karanlık bana hep birlikte yaşadığımız geceleri hatırlatırdı.Tenlerimiz kenetlenip cenneti dünyaya indirdiğimiz dakikaları hatırlatırdı.Hala da hatırlatıyor.Yıldızlara baktığımda senin yüzünü görüyorum.Paketimdeki son sigarayı da yakıyorum.Tütünsüz kaldım sensiz kaldığım yetmezmiş gibi bir de bu uğursuz gece de tütünüm terk etti beni.
Adeta bir mahkum gibiyim.Ellerim ve ayaklarım kelepçeli.Senin beni hapsettiğin boşluktan kurtulamıyorum.Sen beni terk ettin belki ama sevdan beni asla terk etmedi.Ve etmeyecekte.